"Opowieść o rzeczce Rwącej Pachnącej i dolince szczęściem płynącej" Grzegorz Mostowicz-Gerszt

Grzegorz Mostowicz Gerszt jest znanym, choć niedocenionym aktorem, którego możemy zobaczyć w serialu "M jak miłość". Oprócz roli w szlagierowej produkcji telewizji Polskiej Gerszt występował w wielu filmach i serialach. Ze względu na specyficzną urodę wybierany jest zazwyczaj do ról przestępców i gangsterów. Czy ktoś o tak "przerażającej" aparycji może napisać dobrą książkę dla dzieci? Okazuje się, że tak. Aktor i pisarz, nie dość że całkiem nieźle posługuje się wierszem, to lubi dzieci i wie jak przekazać im wartościowe treści. 

Niedaleko Miasteczka, płynęła rzeczka zwana Rwącą Pachnącą. Słynęła z krystalicznie czystej wody, którą zamieszkiwało dużo najróżniejszych stworzeń. Odgrodzone od rzeczki groblą oczko wodne było domem dla traszek, raków, wąsatego suma, pająka topika i wielu innych słodkowodnych osobników. Pewnego dnia wody rzeczki stały się czarne, muliste i śmierdzące. Nie wiadomo skąd pojawiły się wredne i groźne stwory, które zaczęły nękać mieszkańców oczka. Wszystkie dobre istoty, które żyły w rzece spakowały manatki i uciekły. Jedynie mieszkańcy małego stawiku, postanowili walczyć o swój dom. Wysłano ekspedycję na której czele stanął rak, której głównym zadaniem było sprawdzenie, co sprawiło, że rzeczka z Rwącej Pachnącej stała się Śmierdzielką Cuchnącą. Czy przyjaciołom uda się uratować oczko wodne? 

Pisanie wierszem jest trudne, a napisać dobrze skomponowaną, łatwą w odbiorze bajkę dla dzieci jest nie lada wyzwaniem. Dorośli bowiem umieją wybaczać błędy, dzieci są bezlitosne. Dobra książka musi bawić, wywoływać uśmiech na ustach, działać na wyobraźnię, zachwycać obrazkami. Dla nas dorosłych, rodziców czy opiekunów, ważne jest również by niosła ze sobą morał i przemycała wiedzę. Muszę pochwalić autorka, który wywiązał się ze swoich obowiązków i zasłużył na najlepszą nagrodę, jaką był uśmiech mojej, bardzo wymagającej córki. Moja pociecha to dziecko, które ciężko zadowolić. Lalki Barbie są nudne, Kopciuszek głupi, Królewna Śnieżka za mało dramatyczna a smerfy są już passe. Wielką pasją mojej czterolatki są robale, ulubioną książką "Wielka Księga Potworów" a najukochańszą przytulanką Mike Wazowski z Potworów i Spółka. Już dawno odpuściłam sobie kupowanie kolorowych książek dla "grzecznych" dziewczynek. Kiedy po raz pierwszy przeglądałam książkę Gerszta i zobaczyłam te wszystkie potwory, smrody, liszaje i wszelkiego rodzaju okropności, już wiedziałam że jest to lektura idealna dla mojej małej. Nie zawiodłam się. Przez pierwszą godzinę z zachwytem w oczach oglądała ilustracje, pukając paluszkiem w co obrzydliwsze stworzenia. Potem kazała sobie czytać, oczywiście po kilka stron na raz, żeby dokładnie wszystko przetrawić i zapamiętać. Kiedy po kilku wieczorach książka została skończona, czas było zacząć wszystko od początku. Gdzieś po tygodniu odpuściła i weszła w inną fazę czyli mamo "a co to jest". Rozpoczęła się seria pytań na temat mieszkańców rzeki, kim są, czy istnieją naprawdę, czy wyglądają jak na rysunkach? Oczywiście była bardzo zawiedziona jak się okazało, że te najobrzydliwsze, są tylko wytworem wyobraźni autora. Przeglądając obrazki Pani Joanny Kopplinger, Julia wymyślała własne historie a "wściekła" deska zawsze wywoływała salwę śmiechu. 

Moja czterolatka jest jeszcze za mała by zrozumieć problemy związane z ekologią jednak ja uważam, że od najmłodszych lat musimy uczyć nasze dzieci szacunku do naszej planety, flory, fauny oraz nas samych. Właśnie takie książki, które jednocześnie bawią i uczą, powinny znaleźć się w programie nauczania przedszkolnego. Mamy tutaj rzeczkę, która jest symbolem natury, i poprzez szkodliwe działanie człowieka ze zdrowej i tryskającej radością zmienia się w czarną i oleistą breję. Zanieczyszczenie wód ma wpływ na wszystkich mieszkańców rzeczułki. Zaczyna brakować im tlenu, na skrzydłach ptaków osadza się smoła, zwierzątka zaczynają chorować i boją się o swoje życie. Robi się śmierdząco, smutno, niebezpiecznie. Dopiero kiedy gromadka przyjaciół z oczka wodnego, bierze sprawy w swoje ręce, w czytelnika wstępuje nadzieja. A jak tym małym istotkom udaje się ukarać nie szanującego przyrody człowieka, to moja mała aż piszczała z zachwytu. Teraz z każdym papierkiem, brudkiem czy gumą do żucia, biega do kosza na śmieci. Ostatnio jak mąż spryskiwał kwiaty środkiem owadobójczym, to zrobiła mu wykład na temat złego wpływu chemikaliów na jej zdrowie. Partnerowi aż ręce opadły, a same opryski musiał dokończyć jak dziecko poszło spać. 

Książka "okraszona" jest wspaniałymi, choć nieco mrocznymi ilustracjami, przedstawiającymi naszych "rzecznych" bohaterów. Obrazki te, co jest dość nietypowe w przypadku literatury dziecięcej, nie są pastelowe. Na samym początku tryskają one życiem i energią. Widać tutaj uśmiechy zwierzątek, płazów i gadów. Słońce radośnie świeci, pszczółki zbierają nektar z kwiatków. Panuje istna sielanka. Jednak kiedy wody rzeczki zaczynają czernieć, czernieją również ilustracje. Niektóre są nawet czarno-białe. Klimat książki staje się mroczny, co jeszcze bardziej działa na wyobraźnię dziecka. Obrzydliwe stwory są brutalne, używają złego języka, prędko im do bitki. Chcą wyrugować wszelkie dobro i zalać mazią i cuchnącą breją cały świat. Całe szczęście są jeszcze Ci dobrzy bohaterowie, którym dzięki współpracy i przyjaźni, udaje się uratować rzeczkę i całą okolicę. Wszystko kończy się happy endem jednak morał pozostaje. 

"Opowieść o rzeczce Rwącej Pachnącej i dolince szczęściem płynącej" to wspaniała, rymowana historia przeznaczona dla czytelników w wieku przedszkolnym i wczesnoszkolnym. Tych młodszych skuszą piękne ilustracje i swobodny, zabawny język, tych starszych ważny temat, jakim jest zanieczyszczenie środowiska oraz ekologia, zainspiruje do dyskusji i innego spojrzenia na świat i własne w nim miejsce. Polecam wszystkim czytelnikom, i tym ze szkolnych ław i tym zza korporacyjnych biurek, bo i oni często zapominają o tym, jaką wartością jest natura, świeże powietrze i czyta woda. To mądra książka, niosąca ważne przesłanie i wierzę, że będąca w stanie zachęcić nas do zmiany swoich szkodliwych przyzwyczajeń. 

Tytuł : "Opowieść o rzeczce Rwącej Pachnącej i dolince szczęściem płynącej"

Autor : Grzegorz Mostowicz-Gerszt

Ilustracje : Joanna Kopplinger

Wydawnictwo : Novae Res

Data wydania : 7 sierpnia 2018

Liczba stron : 60 

Za możliwość przeczytania i zrecenzowania książki serdecznie dziękuję portalowi : 

"Mit cellulitu. To nie tłuszcz, to powięzi – skuteczna eliminacja powszechnego problemu" Ashley Black, Joanna Hunt

Trening, dieta, detoks, rozmowy z trenerem personalnym, zmiana trybu życia i co? I nic.. on nadal jest i straszy. A o czym mowa? O niezłomnym cellulicie, naszym przyjacielu, który nie może bez nas żyć. Jak każda kobieta z tej symbiozy, a raczej pasożytowania, nie jestem zadowolona. Dziś wpadła w moje ręce, książka-broń, do walki z moją "sympatią". Okazało się, że nie głodem, jedzeniem sałaty czy wyczerpującym treningiem pokonam cellulit. Stwór ten, na takie zabiegi jest raczej odporny. Nowoczesne techniki ma opanowane. Lecz co powie na powrót do przeszłości i zwykłe okładanie kijem? Co prawda i my nie wyjdziemy z tego bez szwanku, lecz chyba warto nabawić się kilku siniaków w imię pięknych i gładkich nóg. Książka Ashley Black stała się dla mnie inspiracją a co najważniejsze skłoniła mnie do wnikliwszego zgłębienia tematu. Odwiedziłam blog autorki gdzie znalazłam dziesiątki wartościowych tutoriali. Ale zacznijmy od początku. 

Trenerzy personalni i dietetycy coraz częściej skłaniają się ku tezie, że przyczyną cellulitu wcale nie jest zbytnie nagromadzenie i nierównomierne rozmieszczenie komórek tłuszczowych. Ashley Black we współpracy z koleżanką po fachu Joanną Hunt, głoszą przekonanie, że jednym z najważniejszych czynników wpływających na powstawanie cellulitu są powięzi. Tylko cóż to takiego? Niniejsza książka dostarczy nam wiedzy niemal encyklopedycznej na temat tych tajemniczych struktur. Powięzi to nic innego jak błony z tkanki łącznej, które odpowiadają za poprawną postawę ciała, ochronę organów wewnętrznych i struktur mięśniowo-stawowych, odżywianie organizmu oraz metabolizm. Choć niedoceniane przez dietetyków, specjalistów od żywienia, trenerów czy nawet lekarzy, ich rola jest naprawdę ogromna.  Ashley Black, podzieliła powięzi na cztery rodzaje : strukturalne, interstrukturalne, trzewiowe i rdzeniowe. Pierwsze z nich przypominają rodzaj bandaża, którym owinięte są wszystkie narządy i mięśnie w naszym ciele. Drugi rodzaj, powięzi interstrukturalne przypominają budowę waty cukrowej. Przeplatają one każdy element, narząd czy organ i docierają aż do kości, do której przylegają. Powięź trzewna znajduje się w jamie brzusznej i ma konsystencję galaretki. Ostatni rodzaj to powieź rdzeniowa, która niczym rurka oplata nasz kręgosłup. Autorki w szczegółowy lecz przystępny sposób opisują nam każdy rodzaj powięzi i patologiczne procesy, które są ich udziałem. Do tej pory nawet nie zdawałam sobie sprawy, jak dużo ludzki organizm ma wspólnego z organizmem kurczaka. Błonki czy chrząstki to swoisty odpowiednik naszych tkanek łącznych. Podoba mi się to, że autorki nie próbują nam wmówić, że powięzi to jedyny czynnik mający wpływ na powstawanie pomarańczowej skórki. Nawet najzdrowsze nie sprawią, że nasze ciało będzie idealne. Nadal ważny jest trening fizyczny, zbilansowana dieta i odpoczynek. 

Czy wiedzieliście, że nasze powięzi potrafią "dziwaczeć"? Wpływ na to ma dieta, hormony, stres, nieregularny tryb życia a nawet geny. Degeneracja powięzi następuję w 7 fazach. Zaczyna się niewinnie od zwykłego bólu po treningu czy innej aktywności fizycznej. Do tego dochodzi drętwienie kończyn, wzrost ciśnienia, bóle głowy czy "lekkie" zapalenie stawów. Wraz z rozwojem "choroby" czujemy się coraz bardziej osłabieni. Ból się nasila. W fazie końcowej może dochodzić do problemów z sercem, zrostów kości czy absolutnego braku energii. Więc jak widzicie gładkie nogi, bez cellulitu, to nie jedyny powód dla którego powinniśmy dbać o własne powięzi. Wielki wpływ na dobrostan naszych powięzi ma  nawodnienie, dostarczanie odpowiedniej ilości składników odżywczych oraz wystarczające ukrwienie, które jest efektem aktywności fizycznej. 

Choć autorki nie piętnują dostępnych metod walki z cellulitem takich jak operacje plastyczne czy wałkowanie i masaże, tak nie wierzą w ich długofalowe efekty. Jedynym skutecznym sposobem walki ze zmutowanymi powięziami okazuje się wynaleziony przez Ashley Black FasciaBlaster. Jest to urządzenie wyglądem przypominające kij z wystającymi konarami. 

Jednak zanim przystąpimy do zabiegów musimy poznać naszego wroga. Okazuje się, że typów cellulitu jest naprawdę sporo. Niektóre z nich mają zaskakująco śmieszne nazwy chociażby : Rany Gradowe czy Gumiś. Autorki przeprowadzają nas przez "test szczypania" dzięki któremu dowiemy się z którym typem mamy do czynienia. Potem pora na test dłubania, postawy i pozycji. Dopiero po tak dokładnych oględzinach będziemy mogły śmiało powiedzieć, że nasz "Gumiś" nie jest taki straszny jak go malują (no chyba, że się okaże, że mamy do czynienie z typem Totalna Ruina). 

Teraz nadchodzi czas na zaopatrzenie się w FasciaBlaster, który możemy nabyć na stronie autorki bądź też na Amazonie, za bagatela 85 dolarów (plus 30 dolarów za olejek, który jest niezbędny w procesie leczenia). Mając już cały asortyment możemy przejść do dalszej części poradnika o nazwie : Porady. To właśnie tutaj autorki radzą jak przygotować nasze ciało na kontakt z FasciaBlasterem, jak wykonywać "masaż" i jakie kroki podjąć już po przeprowadzonym zabiegu, by ulżyć naszej skórze, powięziom i całemu ciału. W książce zamieszczone są szczegółowe ryciny, które "krok po kroku" prowadzą nas przez niuanse pracy z turbo masażerem. 

Po przeczytaniu książki, postanowiłam zerknąć na autorską stronę autorki i dowiedzieć się więcej o tej metodzie i samym urządzeniu. Zdziwiłam się, kiedy się okazało, że wszystko co wyczytałam w książce znajduje się również na blogach autorek. A może nawet więcej? W pewien sposób poczułam się oszukana. Ktoś kto pisze książkę, powinien zamieścić w niej coś więcej niż przekopiowane treści swoich własnych, wcześniejszych prac, komentarzy czy postów. Nawet przykłady są te same. Mój zapał został skutecznie ochłodzony jak przeczytałam, że jednym z zawodów Ashley Black jest bycie "influencerką". W końcu tacy ludzie dobrze wiedzą jak sprawić byśmy coś kupili czy do czegoś się przekonali. Ale czy to rzeczywiście działa? W swojej książce autorki przekonują, że z FasciaBlastera korzystało wiele autorek czy celebrytek, jednak nigdzie nie są wymienione ich nazwiska. Zamieszczono tu jedynie historie "zwykłych" ludzi pobrane z Facebooka czy Instagrama. I to kolejna rzecz, która może drażnić czytelników : zbytnia "medialność" książki. Pełno tutaj hashtagów, znaków firmowych czy odnośników do mediów społecznościowych. Drażni również zbytnia poufałość autorek względem czytelników. Traktowani jesteśmy jak przyjaciele ze szkolnej ławy. Jest to związane z amerykańskim stylem bycia, który jak do tej pory, nie przyjął się w Europie. My, preferujemy bardziej konkretne, profesjonalne i zdystansowane poradniki. Poszukujemy leku a nie porady przyjaciółki. 

Idea powięzi jest mi jak najbardziej bliska i jest odpowiedzią na odwieczne pytanie kobiet : dlaczego to "cholerstwo" (wybaczcie kolokwializm) nie chce zniknąć? Wierzę, że to właśnie tkanka łączna, tak jak uważają autorki, jest odpowiedzialna za pogarszający się wygląd naszego organizmu i jego funkcjonowanie. Uważam również, że metody które proponują mogą znacząco pomóc osobom dotkniętym "zdziwaczeniem" powięzi. Co prawda sama nie skorzystam z FasciaBlastera jednak Ashley i Joanna natchnęły mnie do wypróbowania, zainspirowanych ich wynalazkiem, metod domowych. Sauna, gorące olejki i długotrwałe, intensywne masaże w połączeniu z odpowiednią relaksem i dietą mogą zdziałać cuda. I oczywiście obejdzie się bez siniaków. Trzymajcie kciuki.

Tytuł : "Mit cellulitu. To nie tłuszcz, to powięzi – skuteczna eliminacja powszechnego problemu" Autor : Ashley Black, Joanna Hunt

Wydawnictwo : Vital

Tytuł oryginału : The Cellulite Myth : It's Not Fat, It's Fascia

Za możliwość przeczytania i zrecenzowania książki serdecznie dziękuję portalowi : 

"Rak to nie choroba a mechanizm uzdrawiania. Jak zrozumieć i wyeliminować przyczyny zmian nowotworowych" Andreas Moritz

     My Polacy, jesteśmy narodem silnie uzależnionym od różnego rodzaju lekarstw, środków przeciwbólowych i suplementów diety. W jednym z programów na temat zdrowego żywienia dowiedziałam się, że przepisy regulujące wprowadzenie na rynek nowego specyfiku nie-medycznego, są niezwykle elastyczne i praktycznie każdy z nas może stać się producentem "cudownego specyfiku". Wystarczy odpowiednia receptura, chwytliwa nazwa oraz 10.000 złotych i po kilku tygodniach wynajęte przez nas laboratorium wypuści na rynek stworzony przez nas suplement. Czy zastanawialiście się kiedyś co by się stało, gdyby okazało się, że wszystkie leki to jedno wielkie placebo? Kolorowe pastylki wyprodukowane przez firmy farmaceutyczne tylko po to by zwiększyć ich zyski? A co jeśli źródło zdrowia jest w nas samych a choroby, w tym te najcięższe, to jedynie reakcja naszego organizmu na niezdrowy tryb życia? Nasz autor uważa, że medycyna naturalna jest jedynym remedium na nasze bolączki ale czy ma rację? 

Andreas Moritz w swojej książce "Rak to nie choroba a mechanizm uzdrawiania. Jak zrozumieć i wyeliminować przyczyny zmian nowotworowych" stawia popularną w środowiskach związanych z medycyną wschodu tezę. Zakłada mianowicie, że nowotwór nie jest chorobą tylko reakcją obronną organizmu. Kiedy zaburzona zostanie homeostaza czyli równowaga komórkowa, nasze ciało zaczyna się bronić. Zaczynają namnażać się komórki rakowe, które zdolne są do życia w środowisku beztlenowym. To nie wirusy, bakterie czy wadliwe geny odpowiedzialne są za powstanie nowotworu tylko nasz styl życia. Stres, "śmieciowa dieta", zabiegi medyczne takie jak zdjęcia rentgenowskie czy tomografia, zrezygnowanie z kąpieli słonecznych czy używanie silnie chemicznych kosmetyków, mają duży wpływ na nasze zdrowie i są silnymi czynnikami kancerogennymi. One wszystkie powodują powstawanie "zatorów" w naszym organizmie między innymi złogów płytki miażdżycowej czy zatorów limfatycznych. Wszystko to jest nam dobrze znane. Lekarze i specjaliści od żywienia już od wielu lat ostrzegają nas przed fast foodami. Dietetycy proponują różnego rodzaju diety, których głównym założeniem jest ograniczenie szkodliwych substancji. Rezygnujemy więc z tłuszczy trans, białek, węglowodanów na rzecz owoców, warzyw i dobrych tłuszczy nasyconych. Trudno jest się nie zgodzić z czymś, czego uczą nas już w szkole. Gorzej zmienić nasze nawyki. W tym kontekście teza jakoby rak nie był chorobą tylko reakcją organizmu na toksyny i inne szkodliwe czynniki zewnętrzne, spokojnie może się obronić. Jak pisze sam autor, najważniejszym lekarstwem jest nasza własna wiara. Chorzy powinni uwierzyć, że to z czym walczą jest jedynie jednym z symptomów braku równowagi w ich ciele. Im lepsze samopoczucie tym większa szansa na wyzdrowienie. 

Jednak im dalej w las tym robi się coraz mroczniej i niebezpieczniej. Andreas Moritz poszedł o krok za daleko i zaczął oskarżać wszystko i wszystkich, nie posiadając ku temu odpowiednich przesłanek. Według autora książki od 80 do 95 procent wszystkich zabiegów medycznych, nie zostało zatwierdzonych przez WHO jako skuteczne, a lekarstwa produkowane przez koncerny farmaceutyczne mają znikomy wpływ na wyleczenie. Moritz na kilku wybranych przykładach, próbuje nam udowodnić, że ludzie nie przyjmujący leków, lub nie korzystający z chemioterapii żyją tyle samo a często nawet i dłużej. Próbuje nas przekonać, że to medycyna sprawia, że zaczynamy częściej chorować. To tomografy, fale rentgenowskie, kosmetyki, kuchenki mikrofalowe czy telefony komórkowe, sprawiają że nasze komórki rakowe się uaktywniają. Według niego jako społeczeństwo jesteśmy przyzwyczajeni do symboli, katar jest dla nas równoznaczny ze sprejem do nosa, kaszel z syropem, rak piersi z mastektomią itd,itp. W drodze do zdrowia powinniśmy pozbyć się tego toku myślenia i otworzyć na nowe, zrezygnować z medycyny tradycyjnej i otworzyć się na tę naturalną. Jednym słowem wyjść ze szpitali na słońce. Choć jestem osobą tolerancyjną i uważam, że każdy ma prawo decydowania o sobie i swoim życiu, to takie podejście mi się nie podoba. To, że jestem w stanie uwierzyć, że krem przeciwsłoneczny może przyczynić się do powstawania czerniaka jeszcze nie świadczy o tym, że całkowicie odwrócę się od zdobyczy nowoczesnej medycyny. Nie podążę tropem autora i nie zrezygnuję ze szczepienia mojego dziecka zdając sobie sprawę, że może to doprowadzić do epidemii. Trzeba przyznać, że Moritz zna się na rzeczy, pisze z pasją i używa słów , które brzmią niezwykle przekonująco. Pełno tutaj odnośników do innych książek, badań czy statystyk. Jednak wystarczy wpisać w googlach nazwisko autora i znajdziemy mnóstwo naukowych publikacji czy blogów, krytykujących jego tezę i podejście do medycyny. Niektórzy wręcz oskarżają go o morderstwo. Sama śmierć Moritza w 2012 nastąpiła w dość tajemniczych okolicznościach, a przyczyna zgonu nigdy nie została podana. W sieci znajdziemy spekulacje, że zmarł on właśnie na raka, którego przecież nie traktował jako jednostkę chorobową. 

Autor stara się nas przekonać do przejęcia nowego stylu życia, całkowicie odmiennego od tego, który proponuje nam telewizja czy internet. Mówi, że tylko weganie i ci, którzy całkowicie zrezygnują z dostępnych cudów techniki jak telefony komórkowe czy komputery, będą całkowicie wolni od nowotworów. To cywilizacja, postęp i wyścig szczurów sprawiają, że człowiek żyje w ciągłym stresie. Autor idzie nawet dalej sugerując nam byśmy zrezygnowali z pracy wieczorami, gdyż jest to czas przeznaczony na naszą regenerację. W lato zaś powinniśmy przebywać na otwartym słońcu bez ochrony w postaci filtrów. 

Jestem osobą, która wierzy głęboko w fakt, że każda medycyna czy to tradycyjna czy naturalna, przynosi wymierne korzyści. Ważne jest byśmy potrafili oddzielić ziarno od plew i nie ufali ślepo wszelkiego rodzaju kaznodziejom i znachorom. Andreas Moritz ma z pewnością dużo racji w tym co pisze, jednak bezgraniczna wiara w jego holistyczną wizję świata może być równie niebezpieczna co sama choroba. Czytajcie, uczcie się jednak pamiętajcie o zdrowym rozsądku. I dużo zdrowia wam życzę, obyście nigdy nie musieli wybierać sposobów leczenia. 

Tytuł : "Rak to nie choroba a mechanizm uzdrawiania. Jak zrozumieć i wyeliminować przyczyny zmian nowotworowych"

Autor : Andreas Moritz

Wydawnictwo : Vital

Data wydania : 16 lutego 2018

Za możliwość przeczytania i zrecenzowania książki serdecznie dziękuję portalowi : 

 

"Moc kryształów. Jak wykorzystać proste układy kryształów do uzdrawiania, ochrony i inspiracji" Kiera Fogg

Kim jest Kiera Fogg? Przed założeniem własnej firmy pracowała w telewizji. Z wykształcenia jest specem od marketingu i komunikacji. Zainspirowana religią i kulturą wschodu zaczęła interesować się medytacją i wpływem kamieni półszlachetnych na życie i zdrowie człowieka. Jest trenerem Reiki, pisarką oraz spirytystką. Już jako matka trójki dzieci postanowiła założyć własną firmę i tak powstało Little Box of Rocks, sklep wysyłkowy oferujący swoim klientom "bukiety" kamieni. W 2017 roku wzięła udział w kanadyjskiej wersji programu Dragon's Den. Dzięki znanym aktorkom Cameron Diaz oraz Gwyneth Paltrow, trafiła na łamy takich magazynów jak Vogue czy Forbes. Ta młoda, przedsiębiorcza kobieta, jest żywym dowodem na to, że wszystko można sprzedać jeśli znamy choć podstawy storytellingu, photoshopa oraz tworzenia stron internetowych. A same kryształy? Nie martwcie się o nich też będzie mowa.

Litoterapia, czyli leczenie kamieniami szlachetnymi, jest znana i wykorzystywana na całym świecie od wieków. A co z tymi skałami, które szlachetne nie są?  Okazuje się, że i ona znajdą swoje zastosowanie. W swojej debiutanckiej książce Kiera Fogg przyrównuje moc kamieni do starożytnych talizmanów. Już pojedynczy kryształ jest bardzo potężnym narzędziem, który może mieć wpływ na nasze życie. Pomyślcie więc jaką moc dostarczy nam kilka kamieni ułożonych na specjalnej siatce stworzonej w oparciu o świętą geometrię? W swojej książce autorka zamieściła 30 gotowych ustawień (siatek) kryształów, które możemy wykorzystać. Jest to z pewnością zestaw dla początkujących. W Internecie możemy znaleźć kolejne szablony oraz przykłady tworzenia siatek trójwymiarowych, mandali czy układów medytacyjnych z wykorzystaniem kamieni.

Już od najmłodszych lat wyrabiana jest w nas umiejętność zbierania czy nawet kolekcjonowania, tworzenia zbiorów. Zabawa ta, w latach późniejszych może przekształcić się w pasję, a nawet sposób życia. Dzieci zbierają shopkinsy, naklejki czy magazyny, starsi porcelanowe figurki czy znaczki. Na genialny pomysł wpadli twórcy biżuterii Pandora, wymyślając charmy. Każdy z tych nawlekanych na bransoletkę koralików ma coś symbolizować. Cała bransoletka obrazuje jakiś okres w naszym życiu, z wyszczególnionymi najważniejszymi wydarzeniami.W swojej książce Kiera Fogg próbuje nas zachęcić do tego byśmy zainteresowali się kryształami. One nie tylko opowiadają historię, ale mogą nas uleczyć i spełnić nasze marzenia. Kryształy są dobre na wszystko, trzeba tylko zadać sobie troszkę trudu i nauczyć się jak je  stosować. Chociaż w książce opisane są metody tworzenia siatek i łączenia ze sobą odpowiednich minerałów, tak wiedzy na temat samych kamieni jest tutaj mało. Tym, którzy chcą bardziej zgłębić temat polecam zajrzeć na stronę internetową autorki, gdzie dokładnie opisuje ich działanie i dzieli się inspiracjami. Można tam również stworzyć doskonały prezent dla najbliższych lub zaopatrzyć się w piękne kamienie na własny użytek. Przyjadą one do nas prosto z Kanady w małym drewnianym pudełeczku. Taka mała rzecz a nie dość, że cieszy oko to jeszcze może zrobić dużo dobrego. 

Każdy z nas ma jakieś marzenia. Niektórzy proszą o zdrowie, inni o szczęście a jeszcze inni o pokój na świecie. Jeden ze znajomych chirurgów  powiedział mi kiedyś, że wszelkiego rodzaju amulety na pewno nie zaszkodzą, a wręcz przeciwnie, jeśli gorąco wierzymy w ich moc, mogą zrobić dużo dobrego. Podobnie jest z kryształami. Jednak zanim zaczniemy tworzenie siatek i "zabawę" z kamieniami, autorka radzi nam byśmy wsłuchali się w nas samych i odkryli jakie są nasze prawdziwe pragnienia. Intencje, w imię których tworzymy siatki, muszą być szczere i wypływać z naszego wnętrza, sama siatka zaś ma opierać się na idei symetrii i harmonii, tylko wtedy zadziała prawidłowo. Lecznicza siatka krystaliczna składa się z kryształów, które połączone ze sobą tworzą mapę energetyczną, dzięki której będziemy w stanie osiągnąć zamierzone cele i wprowadzić rzeczywiste zmiany w naszym życiu. Oczywiście zmian na lepsze. Ważne jest aby każda siatka dotyczyła jednego pragnienia-intencji. Jako osoba nie zorientowana w temacie kryształów, nie wiedziałabym od czego zacząć. Książka Kiery Fogg jest przydatnym poradnikiem dzięki któremu zrozumiemy naturę kamieni i świętej geometrii. Ważne jest bowiem by nie tworzyć przypadkowych i nieprzemyślanych układów. Nie musimy być jasnowidzami czy spirytystami by korzystać z mocy minerałów jednak by zacząć potrzebna jest nam chociaż podstawowa wiedza na ich temat. Ta książka ma na celu sprawić byście poczuli się komfortowo projektując własne siatki. Autorka przedstawia nam sześć podstawowych kategorii kryształów, z których każda ma inne, unikalne znaczenie i właściwości energetyczne. Jedne się odpychają, inne przyciągają czy wzmacniają. Nasza siatka oprócz kryształów, może składać się z przedmiotów nam bliskich (jak zdjęcia czy biżuteria) lub symboli (kwiaty, pióra, rysunki). Kiedy zrozumiemy istotę sześciu podstawowych energii krystalicznych sam proces tworzenia siatki będzie dla nas czynnością rutynową. 

W "Moc kryształów. Jak wykorzystać proste układy kryształów do uzdrawiania, ochrony i inspiracji" autorka zachęca nas do stworzenia własnej kolekcji kryształów i poznania technik tworzenia siatek od samych podstaw. Poradnik ten pokaże nam gdzie umieszczać kryształy i jak personalizować sieci. Dzięki stworzonym przez nas talizmanom będziemy w stanie wzbogacić nasze życie. Dobrze wykonane siatki podziałają na nasze zdrowie, zapewnią szczęście w związku małżeńskim czy poprawią naszą kondycję finansową. Najważniejsze jest aby nasze intencje były prawdziwe, szczere i duchowo do nas dopasowane, by posiadały jakąkolwiek moc. Zmieniamy po jednym nawyku czy rzeczy na raz, dlatego musimy pamiętać byśmy byli dokładni w wyrażaniu swoich próśb. 

Kiera Fogg opracowała piękny poradnik, który nie dość że przekazuje nam wartościowe treści to zachwyca również oko. Aż trudno uwierzyć, że większość zdjęć została zrobiona na kuchennym blacie autorki. Choć nie jestem zwolenniczką medycyny naturalnej, a w talizmany przestałam wierzyć już jako mała dziewczynka, to zapoznanie się z tą lekturą było dla mnie prawdziwą przyjemnością. Nawet jeśli sama nie zacznę tworzyć geometrycznych siatek czy medytować otoczona solą himalajską to wiem komu mogę sprezentować małe drewniane pudełeczko. A jeśli prawdą jest to co mówią, że wszystko we wszechświecie jest zbudowane z tych samych brył geometrycznych i oparte na tych samych wzorach matematycznych ( spirale, liczba Fi) to może naprawdę mamy bardzo dużo wspólnego z kamieniami? Nawet tymi nie szlachetnymi? Polecam to sprawdzić. 

Tytuł : "Moc kryształów. Jak wykorzystać proste układy kryształów do uzdrawiania, ochrony i inspiracji" 

Autor : Kiera Fogg

Wydawnictwo :  Wydawnictwo Kobiece

Data wydania : 14 września 2018

Tytuł oryginału : Crystal Gridwork

 Tę, oraz więcej ciekawych książek, znajdziecie na półce z Poradnikami księgarni internetowej 

 

"Księżna jeleń" Andrés Ibáñez

    Andrés Ibáñez, jest urodzonym w Madrycie ,1961 roku, hiszpańskim pisarzem i muzykiem jazzowym. Za swoją powieść "Lśnij, morze Edenu" nagrodzony został Premio Nacional de la Crític, jednym z najważniejszych odznaczeń literackich w kraju. Kiedy na rynek wydawniczy trafiła najnowsza powieść autora, zewsząd słychać było słowa krytyki. Jeden z najbardziej znanych hiszpańskich literackich dzienników opiniotwórczych uznał "Królową jeleń" za zmarnowanie wyobraźni na pisanie o magii, czarach, szkoleniu na maga, wojnie i niewolnictwie. Jako wielbicielka literatury fantasy postanowiłam sprawdzić czy naprawdę autor wykazał się aż takim marnotrawstwem. Teraz, świeżo po lekturze, mam mieszane uczucia. Jako książka fantastyczna nie wyróżnia się niczym szczególnym, jednak jeśli ktoś skusi się na analizę tej powieści w kontekście psychologicznym, to będzie miał trudny orzech do zgryzienia. 

Syn władcy jednego z mało znaczących królestw, Hjalmar, skuszony obietnicą wyszkolenia na wielkiego wojownika gwardii królewskiej, trafia do Irundast, stolicy kraju. Jednak zamiast rozpocząć szkolenie na giermka, sprzedany zostaje do zamkowych kuchni, gdzie do jego obowiązków będzie należało obracanie rożna. Pewnego dnia spotyka niezwykłą księżną Pasquis, w której zakochuje się do szaleństwa. Dzięki szczęściu i kaprysowi jednego z arcymagów udaje mu się opuścić kuchnie. Rozpoczyna trening magiczny pod okiem nekromanty Samsara de Oldena. Wkrótce wyruszy w podróż, która będzie miała wpływ na jego dalsze życie. 

Jeśli sięgając po tę książkę liczycie na coś nowego i oryginalnego, to będziecie zawiedzeni. Widać, że gatunek fantasy nie jest dla autora pierwszyzną. Dużo czytał, oglądał i czerpał inspiracji z dzieł swoich swoich kolegów po fachu. Drgają tutaj wagnerowskie nuty z "Pierścienia Nibelunga", możemy wyczuć J.R.R Tolkiena ukrytego w murach wieży Irundast i historiach rodem z "Silmarillionu". Również Ursula Le Guin, i jej fantastyczne książki, znajdą swoje odbicie w "Księżnej jeleń". Jednak to "Loba" Veroniki Murgii zrobiła na autorze największe wrażenie i wręcz "zmusiła" do spróbowania się z gatunkiem fantasy. Również jednorożec Milczenie, na którego natykamy się w powieści Ibáñeza, ma swój literacki wzorzec, a jest nim magiczny koń z "La puerta de los pajaros" autorstwa Gustava martina Garza. Jednak nie tylko literatura zainspirowała autora do napisania niniejszej powieści. Pomysł pojawił się podczas podróży do Wielkiej Brytanii, gdzie Ibáñez zwiedził kamienny krąg w Avebury. To właśnie tam wiatr wyszeptał mu do ucha historię Hjalmara i Olchy. Sam autor przyznaje, że gatunek fantasy pozwala na niczym nieograniczoną swobodę. Nie działają tutaj prawa fizyki czy grawitacji. Powstaje prawdziwe dzieło sztuki, którego nadrzędną cechą jest wolność. Pisząc dzieło literackie, jednocześnie reprodukujemy własne życie, doświadczenia, zmartwienia i cały świat, który nas otacza. Ma to wiele wspólnego z medytacją, subtelną rzeczywistością i mentalną transformacją z filozofii Junga. Magia w "Księżnej jeleń" nie polega na czarach bojowych, brutalnej sile i ognistych pociskach, to poszukiwanie wewnętrznej równowagi polegające na introspekcji i poznawaniu własnej jaźni. Mag wchodząc w ciało zwierzęcia odkrywa nowe perspektywy, inną rzeczywistość i doznania, dzięki czemu jest w stanie żyć w harmonii ze światem i władać siłami natury. Magia Ibáñeza to magia druidów, medytacja i alchemia. 

Choć nie jestem wielką fanką łączenia świata fantasy z science fiction i jest niewielu autorów, którym takie połączenie uchodzi bezkarnie (na przykład wspomniana Ursula le Guin), tak hiszpański pisarz, spajając oba gatunki odwalił kawał dobrej roboty. Latające, świetliste spodki mają charakter metaforyczny, symbolizują siły wyższe, Bogów, którzy nam się przyglądają. Podobnie jest z domem pełnym wanien, jako symbol oczyszczenia i nowego jutra. 

Podoba mi się to jak autor pisze o miłości i pożądaniu. Jeśli byłaby taka okazja to chętnie bym wysłała nasze rodzime, produkujące romanse na zamówienie, autorki na lekcję stylu. Jeszcze nigdy niewinny pocałunek dwóch kobiet nie wywołał we mnie takich dreszczy emocji, takiego podniecenia. A wierzcie mi, jestem osobą w stu procentach heteroseksualną. Naprawdę jest prawdziwą sztuką, pisanie o kobiecej łydce i tym jakie uczucia wywołuje w mężczyźnie, na ponad pięciu stronach. Choć autor nie boi się seksu i zwierzęcej strony naszej duszy, tak miłość na kartach tej powieści jest uczuciem czystym i doskonałym. Jest to coś co odbieramy wszystkimi zmysłami. Kiedy wraz z Hjalmarem zamieniłam się w małego ptaszka i pofrunęłam na parapet podglądać wybrankę jego serca, to naprawdę się w niej zakochałam. Czułam jej zapach, tęskniłam za śmiechem, wspominałam posłane w moją stronę spojrzenia. Wraz z innym bohaterem, bardem wypatrywałam dziewczyny z jego snów, która całkowicie zawładnęła naszym wspólnym sercem. Oddawałam się ziemskim rozkoszom czując się jak w niebie choć przeczuwałam tragicznie romantyczny koniec.  Choć brakło tutaj trzynastozgłoskowca i rymów to czułam się jak bym czytała poezję. W zupełności zgadzam się z autorem, który uważa że nasze ziemskie życie pełne jest bólu i cierpienia i to właśnie sztuka ma nam dostarczać światła i przyjemności tam gdzie ich nie ma. Po przeczytaniu tej książki poczułam się jak nowo narodzona, szczęśliwa, pełniejsza. Choć opowiada zdarzenia baśniowe, fikcyjne tak emocje w niej zawarte są jak najbardziej prawdziwe. 

Andrés Ibáñez to prawdziwy mistrz budowania tła. Opisy bohaterów, ich ubrań i fizjonomii czy przyrody i otoczenia były tak szczegółowe i barwne, że nie sposób było uniknąć skojarzenia ze scenicznymi didaskaliami, typowymi dla filmowych czy teatralnych scenariuszy. Jeśli jakiś reżyser kiedykolwiek pokusi się o sfilmowanie "Księżnej jeleń", nie będzie musiał się martwić charakteryzacją i kostiumami. Wszystko ma podane jak na tacy. Wystarczy znaleźć odpowiednich aktorów i rekwizyty. Malując przed oczami czytelnika nowe miejsce czy postać, autor skupiał się na najdrobniejszych detalach. Nie zapominał o sprzączkach przy butach czy historii rodzinnej. Dzięki temu stworzył dzieło kompleksowe, istną szkatułkę w której jedna opowieść prowokowała następną. Było barwnie, magicznie, baśniowo i w zdecydowanie dobrym stylu. 

Dzieło Andrésa Ibáñeza nie jest wolne od rozważań filozoficznych. Autor posiłkuje się koncepcjami Carla Gustava Junga. Cała magia w książce to tak naprawdę alchemia rozumiana jako ścieżka inicjacyjna do zrozumienia własnej nieświadomości. Alchemicy, trudząc się nad dziełem, w rzeczywistości badali własną psychikę. Według nich najlepszą i jednocześnie najszybszą drogą do poznania były marzenia senne i to właśnie one odgrywają dużą rolę w tej powieści. Sny naszych bohaterów mają duży wpływ na ich życie i potrafią kształtować rzeczywistość. Autor sugeruje, że prawdziwym kamieniem filozoficznym jest mądrość i umiejętność zespojenia się z otoczeniem. Kiedy to mag posiądzie tę umiejętność, nie będzie dla niego rzeczy niemożliwych.

"Księżna jeleń" to piękna opowieść o wojnie, miłości i utraconej nadziei. Choć momentami zabawna, to w rzeczywistości przedstawia smutny los naszych bohaterów, którzy są niewolnikami przeznaczenia. Ich los został z góry przesądzony a oni nie mają ani siły ani potrzebnych narzędzi by go zmienić. Choć schemat powieści fantasy został podtrzymany, tak powieść ta jest zupełnie inna od swoich konkurentek. Jest ambitna,  napisana barwnym elokwentnym językiem, porusza ważne społeczne tematy. Jest zdecydowanie kawałkiem literatury z wyższej półki, książki w której przypadku nie należy sugerować się gatunkiem, gdyż nawet fantasy może nieść uniwersalne wartości i sprowokować do dyskusji tych, którzy twardo stąpają po ziemi. Polecam.

Tytuł : "Księżna jeleń"

Autor : Andrés Ibáñez

Wydawnictwo : Rebis

Data wydania : 16 październik 2018

Liczba stron : 304

Tytuł oryginału : La duquesa ciervo

Za możliwość przeczytania i zrecenzowania książki serdecznie dziękuję wydawnictwu :  

 

"Pogrzeb na zamówienie" Anthony Horowitz

     Anthony Horowitz, angielski pisarz i scenarzysta, jest z pewnością osobą niezwykle utalentowaną i charyzmatyczną. To właśnie on zaskarbił sobie sympatię rodziny innego wybitnego twórcy, Arthura Conana Doyla, która wyraziła zgodę na kontynuowanie dzieła zmarłego pisarza. W 2011 roku  nakładem wydawnictwa Rebis ukazała się jego książka Dom Jedwabny, opisująca nowe przygody Sherlocka Holmesa. Dziś, chciałam wam przedstawić najnowsze dzieło autora"Pogrzeb na zamówienie". Podobnie jak Quentin Tarantino, którego nie może zabraknąć w reżyserowanych i produkowanych przez niego filmach, tak i Horowitz postanowił skorzystać z autopromocji i stworzył postać na swój wzór i podobieństwo. Z początku obawiałam się, że wyjdzie narcystycznie, jednak nic bardziej mylnego. Książkowy Horowitz jest niczym doktor Watson w Sherlocku Holmesie. Jednocześnie zabawny i działający na nerwy pisarz, który nadaje smaku całej zagadce. 

Pewnego wiosennego poranka Diana Cawper, zamożna matka znanego autora, odwiedza jeden z zakładów pogrzebowych, by zaplanować własną, pośmiertną już, ceremonię. Sześć godzin później, znaleziona zostaje martwa, uduszona sznurkiem do firan, we własnym domu. Na scenę wkracza Daniel Hawthorne błyskotliwy choć nieco ekscentryczny detektyw. Na swojego pomocnika i jednocześnie kronikarza, wybiera Anthony'ego  Horowitza. Wkrótce to właśnie pisarz, wbrew własnej woli, znajduje się w samym centrum wydarzeń. Szybko się okazuje, że również Howthorne skrywa mroczne sekrety, 

Anthony Horowitz to jeden z najbardziej poczytnych i najlepiej zarabiających współczesnych, angielskich pisarzy. Mieszka w Londynie, w pięknym penthousie w przerobionej fabryce bekonu. Rewelacyjnie prawda? Nie zdziwiło mnie, że osoba ekscentryczna na tyle by zamieszkać w tak ciekawym, choć jednocześnie dziwacznym miejscu, postanowiła uczynić z siebie jednego z głównych bohaterów powieści. Był to do tej pory najbardziej zuchwały krok autora. Nie każdy ma odwagę by to właśnie siebie umieścić w samym centrum zdarzeń. Zabieg ten można uznać za próbę stworzenia metafikcji czyli dzieła traktującego o naturze literatury. W wywiadach Horowitz przyznał, że bał się jak jego najnowsza książka zostanie odebrana przez krytyków i publiczność. W "Pogrzebie nie życzenie" mamy do czynienia z czymś więcej niż zagadką, zbrodnią i fikcją literacką. Książka opowiada również o samym procesie powstawania książek, scenariuszy telewizyjnych i produkcji filmowych. Znajduje się tutaj znakomita scena rozmowy Stevena Spielberga i Petera Jacksona, którzy omawiają scenariusz Horowitza do filmu "Tintin". Spotkanie takie odbyło się naprawdę. Można śmiało powiedzieć, że najnowsza książka autora to połączenie fikcji literackiej z reportażem na temat pracy pisarskiej, literatury oraz filmu. Uważam, że autor, w którego dorobku znajduje się aż 46 pozycji, ma moralne prawo i obowiązek do dzielenia się własnym doświadczeniem i przekonaniami z czytelnikami i kolegami po fachu. Jeśli chcecie poznać kulisy tworzenia i pracy redaktorskiej to koniecznie musicie sięgnąć po tę powieść. Horowitz już od dłuższego czasu planował napisanie poradnika na temat procesu tworzenia powieści, jednak uznał ten pomysł za zbyt nudny i arogancki. Całe szczęście gdyż dzięki tej zmianie planów w moje ręce dostał się nie tylko ciekawy kryminał lecz również narzędzie, które pozwoliło mi zrozumieć proces twórczy i zasady planowania powieści oraz kreowania bohaterów. Może kiedyś z tej wiedzy skorzystam? 

"Pogrzeb na zamówienie" jest czymś więcej niż przeciętną powieścią kryminalną jakich wiele na księgarnianych półkach. Wpływ na to ma narracja (narratorem jest właśnie Horowitz), która dzięki swojej interaktywności, angażuje czytelnika i daje mu wskazówki do samodzielnego rozwiązania zagadki. Kolejnym plusem książki jest postać detektywa Hawthorne'a . Jest to jeden z najbardziej antypatycznych i homofobicznych bohaterów literackich jakiego miałam okazję poznać. Ten były oficer policji, został zwolniony ze służby z powodu tajemniczego incydentu, do którego doszło kilka lat wcześniej. Ta, oraz kilka innych podstawowych informacji, to wszystko czego udaje nam się dowiedzieć o tej postaci. Liczę, że w kolejnych tomach autor rzuci więcej światła na detektywa Hawthorne'a i znajdę w nim coś co wykrzesa we mnie choć odrobinkę sympatii. Muszę przyznać, że stworzenie tak antypatycznej i odrzucającej postaci, jest prawdziwą sztuką, możliwą do wykonania tylko dla najlepszych i najbardziej doświadczonych twórców. Na samym początku książki, Horowitz buntuje się przed pisaniem dzieła, którego głównym bohaterem będzie osoba, która w jawny sposób okazuje brak szacunku wszystkim dookoła. szczególnie osobom o odmiennej orientacji seksualnej. Pisarz w końcu decyduje się na napisanie książki licząc na to, że odkryje tajemnicę detektywa i pozna powody , dla których stał się on chamem i malkontentem. Żałuję troszkę, że temat ten został porzucony kosztem głównego wątku i po skończeniu powieści nadal nie wiem co stało u podłoża problemów Hawthorna i było motywem jego nienawiści do innych. Brak wyjaśnienia tej kwestii jest jedyną łyżką dziegciu w beczce miodu. 

Anthony Horowitz już kolejny raz stworzył intrygującą powieść detektywistyczną, potwierdzając tym samym, że jest mistrzem gatunku. W perfekcyjny wręcz sposób połączył fikcję literacką z rzeczywistością, tworząc coś co jest jednocześnie trudne do wytłumaczenia i bardzo proste do śledzenia i czytania. Muszę podziękować autorowi za to, że wpuścił mnie za kulisy i pozwolił poznać proces tworzenia książki przez jednego z największych "specjalistów" w tej dziedzinie. Dziękuję również za solidną dawkę angielskiego humoru, który jest wspaniale ironiczno-sarkastyczny. Związek pomiędzy Horowitzem i Hawthornem oraz ich słowne potyczki i docinki, były rozegrane w sposób fenomenalny a autorowi udało się uniknąć kolein narracyjnych. Widać, że bardzo pracował nad tym, by zdobyć lojalność czytelników. Dramatyczny koniec i zabawny finałowy zwrot akcji sprawił, że otworzyłam szeroko usta ze zdziwienia i zaskoczenia. Jednak najlepsze było to, że cała historia wciągnęła mnie na tyle, że sama zaczęłam kombinować nad rozwiązaniem zagadki opierając się tylko na wskazówkach dostarczanych przez narratora. Mówię wam, czytając tę książkę, naprawdę świetnie się bawiłam, moje szare komórki również. 

Nie da się ukryć, że jedną z największych inspiracji dla autora, jest twórczość Agathy Christie. W jednym z wywiadów przyznaje, że kocha tę wielką pisarkę i choć jego powieści również wykorzystują staroświecki format zagadki to naszpikowane są również nowoczesną technologią. To właśnie to połączenie starego z nowym sprawia, że książki Horowitza są jedyne w swoim rodzaju. "Pogrzeb na zamówienie" to zabawna, absorbująca i trudna do odłożenia książka, która spełni wymagania nawet najbardziej wymagających miłośników gatunku. Polecam z całego serca. 

Tytuł : Pogrzeb na zamówienie"

Autor : Anthony Horowitz

Wydawnictwo : Rebis

Data wydania : 16 października 2018

Liczba stron : 344

Tytuł oryginału : The Word Is Murder

Za możliwość przeczytania i zrecenzowania książki serdecznie dziękuję wydawnictwu :